Zie dit houtskelet eens machtig zonnebaden. Als een Griekse tempel in de polder, met zuilen van fier, duurzaam Douglas hout. Rotsvast verankerd met stalen beugels, maar verder luchtig als een lentebriesje.

Je hoeft geen gediplomeerd boomchirurg te zijn om te zien dat dit een meer dan geslaagde tuinkamer gaat worden. Door de grove lijnen heen zie je het al voor je: lange zomeravonden, voeten omhoog, pal in het groen, omringd door vogelzang en geruisloos schuivend glas.

Voor ons is dit ook zo’n project waar je fluitend aan werkt. Makkelijk voorbereiden in de werkplaats (meten, zagen, schuren) en dan vlot op locatie in elkaar zetten.

Dat het bouwplan bewust strak en simpel is gehouden, zie je terug in hoe de bouwplaats erbij ligt: netjes, zonnig. Geen fratsen, geen hoop puin. Ook wel eens lekker.

En het mooiste? De bewoners zitten nog vóór de zomervakantie met een glas in de hand en de zon op het hoofd, terwijl de buurtkatten door de tuin stuiven en er alweer een bekende aanbelt om de tuinkamer in te wijden.

Die ongure balk boven de schuifpui poetsen we straks op en strijken we compleet glad met mooi stucwerk. In dat gapende gat in het midden van het houten dak komt een lichtstraat. (Ja, nogal wiedes hoor ik je zeggen: “Elke straat ligt”, maar komaan, dat is niet helemaal waar hè, denk maar eens aan wasstraten, of de Beringstraat…)

Onder het plastic en de vloer platen ligt trouwens nog een verrassing: een diepzwarte, betonnen vloer. Vers gestort, maar nog even geduldig afwachtend in het duister, om straks de show te stelen als glanzend podium voor al dat licht.

#tuinkamer #hetrauwebouwen #dezefotoiseigenlijktemooi